Naar schatting de enige Grand Prix amazone met maar één dekje

Bij de ORUN werden ze gek van me. Zodra ze dachten klaar te zijn met hun standaardverhaal en iedereen zijn tas al in de hand had, stak ik mijn hand op met nét die ene lastige vraag. En dan moest de docent weer helemaal opnieuw beginnen.

Ik geeft niet op totdat jij ziet én voelt wat jou en je paard beweegt. Letterlijk en figuurlijk.

Waarom je paard die éne pas het bit niet aanneemt. Waarom jij je rommelige handen vervloekt, terwijl de oplossing in je bekken zit. Waarom jullie in de ring nét niet pieken. Ik slaap pas als je dat helder hebt.

Met mijn boereninstelling én mijn sensitiviteit krijg je the best of both worlds. 

Ik kan jou en je paard op 100 km afstand voelen, maar we gaan óók harde resultaten halen. Voelen en presteren sluiten elkaar niet uit. Juist niet.

En ik reed mijn Haflinger, zonder 'het talent', naar de Grand Prix met bijna 65%. 

Niet door geluk of standaardtraining, maar door slim trainen, biomechanica en mentale kracht te combineren. Precies dát wil ik overbrengen op ruiters.

Ik ontleed dressuuroefeningen tot in detail. Omdat kleine fouten groot verschil maken. In mijn lessen geef ik ook een berg mentale tools. Voor maximale focus, ongeacht omstandigheden. Want ik geloof in het onmogelijke.

Zelfs nadat drie dierenartsen mijn Haflinger afkeurden, bereikten we alsnog de Grand Prix. 

Omdat ik verder dacht dan de reguliere wetenschap en de Wet van Aantrekking consequent toepaste. Je zou ook kunnen zeggen: door no-nonsense spiritualiteit.

En verder ben ik georganiseerd chaotisch.

Als je een clinicschema van me krijgt, verandert dat minstens twee keer. Maar als ik in de baan sta, ben ik sharp as hell. Ik mis geen pas van jou en je paard. Ik geef álles. Terwijl de dagelijkse rompslomp zo goed als volledig langs me heen gaat. Noem het plaatstelijke concentratie.

Dat is gunstig voor je leskwaliteit, maar wat minder voor mijn huishouden.

Maar goed, mijn man legde zich daar jaren geleden al bij neer.